 |
 |
 |
|
|
|
Vandaag gaan we Kyoto verlaten en gaan op weg naar het klooster in Koyasan. Om zeven uur op, en om acht uur verzamelen in de lobby. De trein van half negen is relatief vol maar inmiddels zijn we wel erger gewend. Op Shin-Osaka Station stappen we over op de Midosuji Line naar Namba, waar we uitstappen en naar Nankai Namba station lopen. Hier hebben we een kwartiertje de tijd dus we halen koffie en wat er bij. Voor Wil een eibroodje en voor Marcel iets wat lijkt op een stuk falmmkuchen. Erg lekker.
We nemen de limited express train Koya #3 naar Gokurakubashi, waar we overstappen op de kabelbaan. Eenmaal boven aangekomen stappen we over op de bus die ons naar het klooster brengt.
Aangekomen bij het klooster zien we dat er geen schoenen togestaan zijn. We plaatsen onze schoenen in de daarvoor bestemde schoenenkast en pakken een paar slippers die we in het klooster kunnen gebruiken. Er wordt ook nadrukkelijk gevraagd om de eventuele rolkoffers in de hand te houden en niet over de vloer te laten rijden. We kunnen ons dat voorstellen met zo'n prachtig gewreven houten vloer. Zonde als die beschadigd.
We worden welkom geheten in de eet 'zaal' met een kommetje groene thee en een welkomsthapje. Marcel slaat het hapje maar over (van bonen gemaakt) en drinkt alleen de thee.
Wil is niet echt een fan van groene thee.
Slurp ...
Jakkie bah! Dit is niet te drinken.
Hebben ze hier geen goed glas wijn in plaats van dit vieze spul?
We gaan naar de kamer of het stadje in om te lunchen, en spreken af om om één
uur te verzamelen om naar een mooi kerkhof te gaan.
Er zijn al een aantal kamers klaar, waaronder de onze, dus we kunnen onze bagage
naar de kamer brengen. Op de kamer eten we wat sushi als lunch dus we hoeven
daarvoor niet naar het stadje te gaan.
Onze kamer is fris en ruim. De matrassen liggen op de grond maar zijn comfortabel genoeg.
Hee, wat zou er onder die lap op de vensterbank staan? Aha! Het is een spiegel.
Het uitzicht is prima.
Wij besluiten om niet mee te gaan naar het kerkhof maar eerst het klooster te gaan bekijken en daarna de boel hier in de buurt te gaan verkennen.
Aha hier is de onsen van het klooster. Uiteraard veel kleiner dan de onsen in de vorige hotels waar we gelogeerd hebben.
De rotstuin is mooi aangeharkt.
Het kantoor van het klooster.
Hee ... een grote klok hangt hier zomaar, en de hamer hangt er naast? Dat geeft mogelijkheden.
RAAAHHH!!!
Nadat we voldoende van het klooster hebben verkend lopen we naar buiten. Aan de andere kant van de weg t.o.v. het klooster is een mooi tempelcomplex dus die gaan wij uitgebreid bekijken.
Het Konpon Daito tempelcomplex is het spirituele centrum van het Shingon Boedhisme.
Dit is de zogenaamde Chumon Middle Gate. De originele poort is tot de grond afgebrand in 1843. De huidige poort is in 2015 op de oude fundaties opgebouwd voor de herdenking dat Koyasan 1200 jaar geleden gesticht is.
De beelden in de poort zijn erg mooi.
De centrale tempel is bijzonder indrukwekkend met de twee zich ver uitstrekkende daken.
Deze klok, de 'great bell of the Daito', stamt uit 1547 en wordt vijf keer per dag geluidt om voor het gebed op te roepen.
Wil leest het info bord van de bel.
We gaan naar de centrale tempel.(500 yen entree) Er zijn veel pilaren in de tempel vanwege het gewicht van het gigantische dubbele dak van de tempel.
Helaas mag je in de tempel zelf geen foto's maken. We gaan weer naar buiten als we de tempel bekeken hebben en gaan verder de omgeving verkennen.
Helaas begint de lucht steeds donkerder te worden, en als de eerste regendruppels vallen besluiten we om terug te lopen naar het klooster. Daar gaan we wat lezen en het reisverslag bijwerken.
Om half zes worden we voor het diner verwacht, in kimono! De meesten hebben
aan deze oproep gehoor gegeven.
Iederen krijgt een tafeltje met heerlijke gerechten.
Voor Marcel was rekening gehouden met de voedselallergiën en was er een apart menu samengesteld. Het diner was werkelijk verrukkelijk. Het valt moeilijk te zeggen wat nu het lekkerste was.
Er wordt onder het eten heerlijk met elkaar gekletst.
Na het eten wordt alles afgeruimd.
Als iedereen klaar is met het diner wordt er nog een lekkere kop thee ingeschonken
en wordt nog over van alles en nog wat nagepraat.
Als de thee op is gaan we naar onze kamer. Wil gaat nog wat lezen en Marcel
gaat naar de Onsen. Er komen nog een paar heren van het reisgezelschap, en Marcel
legt uit hoe de volgorde is. Eerst wassen met zeep en afdouchen, dan de Onsen
in en tenslotte koud afspoelen om af te koelen.
Er ontstaat enige hilariteit als blijkt dat er geen handdoeken zijn. Er waren
alleen maar een paar kleine handdoekjes in een mandje bij de ingang, maar die
zijn inmiddels verdwenen. Affijn dan maar zo goed mogelijk droogwrijven en verder
maar de föhn gebruiken. Dat laatste geeft natuurlijk weer de nodige hilariteit.
Als Marcel uit de Onsen komt, loopt Maria net de dames-Onsen uit. We gaan op zoek naar een personeelslid om te vragen hoe dar nu zit met die handdoeken. Het blijkt dat je het moet doen met het mini handdoekje dat je op de kamer hebt gekregen. Je kan wel een grote handdoek huren, maar dat kost je 300 yen.
Affijn, dat weten we dan ook weer.
Op de kamer nog even de laatste hand leggen aan het reisverslag, en dan tanden poetsen en de mand in.
|
|
|